Janusz Majewski i Adam Wróblewski, fot. Marcin Kułakowski, PISF.
Podczas 35. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych konferencje prasowe i spotkania towarzyszyły wszystkim filmom konkursowym. Mieliśmy okazję porozmawiać m.in. z twórcami filmu „Milion dolarów" - najnowszej produkcji Janusza Kondratiuka, z autorami filmów „Chrzest", „Różyczka", "Joanna", "Made in Poland", a także niektórych innych konkursowych tytułów i filmów prezentowanych w ramach Panoramy Kina Polskiego i Konkursu Kina Niezależnego.
Podczas konferencji prasowej filmu „Mała matura 1947" twórcy odpowiadali na pytania dziennikarzy m.in. o wątki autobiograficzne w fabule. - Jest to mieszanka faktów i pewnego fabularyzowania ich - podkreślił reżyser Janusz Majewski. - To w zamierzeniu miała być o wiele szersza historia, zaczynająca się przed wojną (...) miała opowiadać o szczęśliwym, przedwojennym dzieciństwie, o dwóch okupacjach - sowieckiej i niemieckiej. Niestety, te epizody byłyby za drogie, żeby je dzisiaj zrealizować, pokazać w filmie. Dlatego postanowiłem ograniczyć się do tego, co państwo zobaczyli. Jest to z jednej strony wskrzeszenie moich wspomnień, autentycznych przeżyć i przede wszystkim autentycznych wydarzeń (...). Każdy młody człowiek przechodzi przez jakiś okres dojrzewania, wtajemniczenia i na pewno są takie elementy, które można uznać za uniwersalne, które się powtarzają w życiu. Szkoła dziś wygląda inaczej i myślę że młodzi ludzie byliby zdumieni wiedząc, jak to wyglądało kiedyś. Ale w gruncie rzeczy pewnie wciąż istnieją w szkole takie elementy jak lubiani lub nielubiami profesorowie, jak żarty - bardziej lub mniej głupie - to się powtarza w życiu każdego pokolenia. I o to w gruncie rzeczy mi szło - żeby to była sprawa nie historyczna, lecz w pewnym sensie uniwersalna i przede wszystkim współczesna.
Widzom podobały się aktorskie kreacje w filmie - m.in. epizodyczna rola Marka Kondrata. - On to zrobił nie dla filmu czy swojego wizerunku - on zrobił to dla mnie, łączą nas wieloletnie więzy przyjaźni, on w gruncie rzeczy debiutował w moim filmie „Zaklęte rewiry" i od tego czasu zaczęła się jego kariera filmowa. O swojej kreacji nauczyciela matematyki opowiedział Wiktor Zborowski: - W czasie pracy na planie nie czułem powrotu do swojej młodości. Ja musiałem pomyśleć o stworzeniu z pomocą reżysera postaci takiej, która byłaby dosyć nazwijmy to, modelowa a jednocześnie wiarygodna. Profesor Syfon był postacią autentyczną i rzeczywiście był też typem niesłychanym. Musiałem też poszukać wśród swoich profesorów a miałem takich dwóch (...) Patrzyłem też na tego bohatera zbiorowego, jakim była klasa. I patrzyłem na nich nie trakcie pracy i ujęć ale tak z boku, w przerwach. Zawsze zastanawiałem się, który z nich będzie tym aktorem, który nie będzie i czy tak się trafi, że ci bardziej utalentowani nie zostaną nigdy aktorami. Mimo wszystko wolałbym, żeby ci bardziej utalentowani zostali w tym zawodzie.
Pokazowi innego konkursowego filmu, „Matki Teresy od kotów" również towarzyszyło spotkanie z twórcami filmu. Reżyser i autor scenariusza Paweł Sala opowiedział o swoich inspiracjach: - To nie była tylko krótka notatka prasowa, to było wiele artykułów i reportaży. Rzecz miała miejsce dość dawno, pod koniec lat 90-tych. Te trzynaście miesięcy, w jakich zamknąłem czas akcji to jest oczywiście mój pomysł narracyjny, bo oczywiście można było to opowiedzieć „po bożemu" - mnie zależało na tym, żeby zrobić cos w rodzaju antykryminału - żeby widz nie zastanawiał się kto i kogo zabito, żeby te pytania w ogóle widzowi nie chodziły po głowie, tylko żeby zadawał sobie zupełnie inne pytania, takie które ja sobie zadawałem kiedy studiowałem ten przypadek. Posłużyłem się historią sprzed lat, żeby opowiedzieć historię współczesną. Uważam że czas działał na korzyść tej historii i pewne elementy. Które później się wydarzyły w naszym kraju wzbogaciły tamtą historię. Pewne okoliczności - ojciec, który wraca z Afganistanu czy matka, która pracuje w korporacji ubezpieczeniowej. Tak żyjemy, tak pracujemy, takie są nasze wybory. Nie mam podejścia takiego, aby stawiać tezę od początku - że ktoś jest zły a ktoś dobry. Ten film jest polemiką z takim „etykietowaniem" ludzi. Uważałem, że stawiając pytania należy drążyć, stawiając następne pytania. Natomiast odpowiedzi musi sobie udzielić sam widz. Taki był mój pomysł na ten film, by jego współautorem był widz. Ja tylko wysyłam pewne sygnały, całą resztę widz musi sobie dopowiedzieć. I jeśli widz wchodzi w tę relację to jest to dla mnie w pełni satysfakcjonujące (...). Nie uważam, że reżyser jest kimś wyjątkowym i wie coś lepiej.
Z publicznością spotkali się także twórcy filmu „Święty interes", komedii opowiadającej o dwóch braciach dziedziczących samochód, którym niegdyś jeździł Jan Paweł II. Odtwórca jednej z głównych ról - Piotr Adamczyk (także koproducent obrazu) tak opowiadał o pracy na planie: - Jak się spojrzy na ten film to widać, że tam każdy epizod jest błyszczący i to jest niezwykle zespołowa praca. Wspomniano również o kinowej dystrybucji filmu - ma on trafić do kin jesienią. - Chcemy zwrócić uwagę widza na to, iż film jest inteligentną komedią i mamy nadzieję, że znajdziemy tych widzów, którzy, jak pokazują wyniki frekwencyjne są już zmęczeni komediami zupełnie pustymi - powiedział przedstawiciel "Kino Swiat" - dystrybutora „Świętego interesu".
