A   A   A
drukuj, PISF dodaj do ulubionych, PISF poleć znajomemu, PISF
drukuj
dodaj do ulubionych
poleć znajomemu

„Solidarność”

Konkurs na scenariusz filmu fabularnego o „Solidarności"


Konkurs „Solidarność, pierwszy wyłom w murze" został zorganizowany przez PISF i Europejskie Centrum Solidarności. Wyniki ogłoszono 31 sierpnia 2008 r. w Gdańsku.


Na konkurs przyszło 20 scenariuszy, głównej nagrody nie przyznano, ponieważ - jak uzasadnił przewodniczący jury Krzysztof Zanussi - żadna z prac nie odpowiadała tematowi konkursu. Zdaniem jurorów bohaterom scenariuszy brakowało też wiarygodnej motywacji, celów. Być może zawinił krótki czas dany autorom na stworzenie scenariuszy - tłumaczyli jurorzy.


Przyznano trzy wyróżnienia:

  • 10 000 zł otrzymali Witold Pieniążek i Małgorzata Sularczyk za „El Paso";
  • 5 000 zł - Aneta Wróbel-Wojtyszko za „81 dzieci wojny";
  • 5 000 zł - Olaf Olszewski za „Ziarna prochu".

Streszczenia wyróżnionych scenariuszy

 

Młoda Meksykanka, wnuczka potentata medialnego, wychowana w duchu uwielbienia dla komunizmu, zamiast do upragnionej Moskwy, trafia na studia do Polski. Dziadek kusi wnuczkę perspektywą pracy dziennikarskiej „w kraju, gdzie nastał czas historyczny". Obarcza ją też dodatkowym zadaniem: odnalezienia grobu pradziada - powstańca styczniowego, późniejszego pułkownika wojsk Juareza.


Jest lato 1981. Solidarnościowy karnawał zmierza ku przesileniu. Nadia Dolores widzi zbuntowanych ludzi na ulicach Warszawy, a piętnastego sierpnia trafia do Częstochowy. Tam poznaje Łukasza, poetę i matematyka. Między bohaterami nawiązuje się uczucie. Nadia nie może zrozumieć Łukasza: antykomunista kochający poezję rosyjską, naukowiec wierzący w Boga...

 

Ich pierwsze spotkanie trwa krótko. Rozdzieleni, szukają się w Warszawie, ale ponownie spotkają się dopiero na początku grudnia podczas strajku na uniwersytecie. Łukasz trafi do Białołęki, a Nadia zajmie się przemytem sprzętu dla podziemnych drukarni. W konspirację wprowadza ją Menago, przyjaciel Łukasza, a w rzeczywistości agent bezpieki. Łukasz wychodzi na wolność, ale Nadia zostaje deportowana.


Po dwóch latach spotykają się ponownie w Juarez.

Jest rok 1991. Janek i Ania mieszkają w jednym bloku, mają po 10 lat. Ojciec Janka jest byłym opozycjonistą, a ojciec Ani - byłym działaczem partyjnym.


Przed obiema rodzinami staje widmo eksmisji - od dłuższego czasu nikt w bloku nie płaci czynszu. Dla Janka dodatkowym zmartwieniem jest utrata boiska - na dotychczasowym palcu zabaw ma powstać nowy budynek. Dzieci wpadają na pomysł przykucia się do koparki. Wierzą, że protest coś zmieni.


Tymczasem władze spółdzielni postanowiły dać szansę odpracowania długu osobom zalegającym z czynszem. Ojcowie Ani i Janka będą pracować przy budowie nowego budynku jako robotnicy. Ich współpraca nie układa się - ojciec Janka pracuje solidnie, ale nieudolnie, ojciec Ani kombinuje i podkrada materiały. Mężczyzn kiedyś łączyła przyjaźń, ale zniszczyły ją spory ideologiczne. Teraz zabraniają dzieciom spotykać się ze sobą.


Utrata boiska, wypadek kolegi, który spadł z dachu, i agresja w obu rodzinach sprawiają, że Janek i Ania zaczynają myśleć o ucieczce z domu.


Nadchodzi dzień ucieczki. Dzieci z powodu ulewy kryją się w nowym budynku. Zastają tam ojców, którzy zgodnie postanowili zniszczyć swoje nieudane dzieło. Powodują wybuch instalacji gazowej. Dzieci ratują się, ale ich przyjaźń się kończy.

13 grudnia 1981 r. Adam, Wojtek i Andrzej, członkowie Agencji Filmowej NZS, próbują ukryć sprzęt filmowy. Zostają zatrzymani. Tylko Wojtek podpisuje lojalkę, ale wszyscy zostają zwolnieni. Odpowiedzialność za to bierze Nowacki, kapitan SB.


Przez pierwsze dni stanu wojennego Adam i Andrzej rejestrują ocalałą kamerą wydarzenia w Nowej Hucie i Krakowie. Andrzej przez znajomego Niemca przekazuje materiały na Zachód. Wojtek dzięki pomocy aktywistów SZSP załatwia zwrot zajętego przez milicję sprzętu. Chce realizować własne autorskie filmy. Idzie na kompromisy, bo marzy o udziale w międzynarodowych festiwalach.


Adam i Andrzej coraz bardziej angażują się w konspirację, nawiązują współpracę z człowiekiem prowadzącym podziemną drukarnię. W czasie majowych starć ulicznych Adam jest świadkiem zabicia młodego chłopaka. Taśma z nagraniem zabójstwa idzie na Zachód. Ale ani Głos Ameryki, ani Wolna Europa nie podają tej informacji. Zaniepokojony Adam stara się odnaleźć Niemca, który przemycał taśmy za granicę. Dowiaduje się, że ten człowiek nigdy nie istniał, a Andrzej pracuje dla SB. Wtedy zostaje ponownie zatrzymany. Nowacki daje Adamowi ultimatum - albo będzie pracował dla SB, albo zostanie skompromitowany, a jego życie zniszczone. Adam decyduje się na desperacki krok. Koktajlami Mołotowa obrzuca pomnik Lenina w Nowej Hucie. Zostaje aresztowany, ale wreszcie jest wolnym człowiekiem.


2008 rok. Adam, kapelan w szpitalu, zostaje poproszony do śmiertelnie chorego człowieka. Rozpoznaje w nim Nowackiego. W jego mieszkaniu znajduje stare taśmy filmowe, wśród nich jest ta ze sceną zabójstwa w czasie manifestacji. Oddaje taśmę matce zabitego chłopaka.