Bitwa Warszawska 1920

Wydarzenia Bitwy Warszawskiej ukazane są z perspektywy generała Adriana Cartona De Wiarta. Został on wysłany do Polski przez rząd Wielkiej Brytanii, by rozpoznać sytuację. W krótkim czasie stał się rzecznikiem polskich interesów wobec rządu brytyjskiego, widział w Piłsudskim jedynego przywódcę mogącego przeciwstawić się ekspansji bolszewików na zachód. Nie zdołał jednak przekonać premiera Lloyda George'a do wsparcia Polski.

Po wojnie generał De Wiart wielokrotnie spotykał się z Piłsudskim, toczył z nim dyskusje, także na temat przewrotu majowego. Generał osiedlił się w Polsce, w majątku Karola Radziwiłła nad Lwą. Tam we wrześniu 1939 r. został obrabowany przez bolszewików.

Klamrę filmu stanowi wykład o Bitwie Warszawskiej, który odbywa się w Londynie w 1960 r. Jest na nim generał De Wiart.

W 1918 r. terytorium odrodzonej Polski było pogorzeliskiem po I wojnie światowej. Mimo to udało się zorganizować władze i wojsko, niezbędne do wyznaczenia granic.

Tymczasem Rosja zaczynała swój „marsz na zachód", który musiał doprowadzić do wojny. Piłsudski wierzył w skuteczność radiowywiadu i wykorzystywał zdobyte informacje. Nie dał się zwieść rosyjskim propozycjom pokojowym - dzięki radiowywiadowi wiedział, że bolszewicy szykują się do wojny. Mimo przewagi liczebnej Rosjan, wygrał Bitwę Warszawską, wykonując ryzykowny manewr znad Wieprza. Udało się skutecznie zagłuszyć rosyjską radiostację, przez 36 godzin nadając biblijną Księgę Rodzaju.

Bitwa przeszła do historii jako jedna z najważniejszych w dziejach świata. Tajemnicę radiowywiadu znało kilkadziesiąt osób. Nikt jej nie wyjawił. Kilka lat temu przypadkiem odnaleziono archiwa Oddziału II, które podczas wojny trafiły w ręce Niemców, potem Rosjan i wróciły do Polski.

Rosjanie do dziś twierdzą, że Polakom nie udało się złamać ich szyfrów.

Sierpień 1920 r. Do Warszawy zbliżają się wojska sowieckie dowodzone przez marszałka Tuchaczewskiego. Trwają przygotowania do obrony stolicy.

Piłsudski w swoim gabinecie w Belwederze, w nocy z 5 na 6 sierpnia, opracowuje plan ofensywy, która ma odeprzeć sowiecki atak. Plan jest zawarty w rozkazie nr 8358/III. Piłsudski sięga pamięcią wstecz, analizuje, jak doszło do inwazji.

12 sierpnia Tuchaczewski atakuje Warszawę. Wojska polskie Frontu Północnego powstrzymują wroga, daje to kilka dni na przegrupowanie wojsk i przystąpienie do kontrofensywy. Piłsudski osobiście dowodzi wojskami znad Wieprza, cały czas jest w rozjazdach, podnosi morale żołnierzy i ich zapał do walki.

Nadchodzi dzień ofensywy - świt 16 sierpnia. Piłsudski zastanawiał się, gdzie są rezerwy sowieckiego Frontu Zachodniego, jak liczne są odwody Grupy Mozyrskiej? Otrzymywał informacje z polskiego radiowywiadu, który złamał kod do szyfrowanych sowieckich depesz, ale informacje wydawały się zbyt optymistyczne. Okazały się prawdziwe. Wiara w zwycięstwo, odwaga żołnierzy i zdecydowane działania Piłsudskiego zadecydowały o tym, że Bitwa Warszawska zakończyła się zwycięstwem.

Bohaterem jest chłop z Podlasia, Maxim.

Uprawia swój kawałek ziemi, trzyma się z dala od polityki. Nadchodzi jednak wojna polsko-bolszewicka, która wciąga bohatera w serię tragicznych wydarzeń. Najpierw na prośbę konającego od ran hrabiego dobija go strzałem w serce. Z ten czyn zostaje skazany przez bolszewicki sąd na śmierć za wyeliminowanie ważnego świadka. Wyrok to prywatna zemsta ze strony Razowa, oficera zwaśnionego z Maximem jeszcze w czasach wspólnej służby w carskim wojsku. Bohaterowi udaje się zbiec. Po powrocie do domu odkrywa, że jego rodzina została brutalnie zamordowana. Planuje zemstę. Uciekając przez las, przypadkowo poznaje Apolonię, piękną żonę polskiego oficera Ostrowskiego. Postanawiają dotrzeć do polskich oddziałów nad Niemnem, a potem do Warszawy. Ich wędrówka jest pełna przygód i zaskakujących zwrotów akcji. Ostatecznie Maxim trafia w sam środek Bitwy Warszawskiej.